از جمله زبان؛ فراتر از شعر و ادبیات



او خردمندی بود که فقط در لحظه های شعر شیدایی می شد و نه به خاطر شیدایی دیگران، چون شعرهایش هم همه حکمت است، بنابراین اگر بخواهیم مقایسه کنیم، چون جنبه زبانی اش بر ادبیات چاق شده است. و شعر، بهتر است با فردوسی مقایسه شود. هر چند حافظ از نظر موسیقی درونی بی شک حافظ است و خودش گفته است: «شعر در من مجموعه پنهان موسیقی است». من آهنگساز می شدم اما فقر فرهنگی و مادی خانواده ام چنین فرصتی به من نداد.» شعر و موسیقی او نباید زبانش را بپوشاند.